Kiedyś
Gdy zmądrzejemy
Gdy świat się zmieni
Gdy nadejdzie dzień
Modlę się
By kiedyś już umieć
Tak dobrze żyć
By dać żyć innym
Kiedyś
Gdy będzie uczciwiej
I dużo mnie już
Będziemy chcieć
Będzie tak
Że Bóg pozwoli nam
By szybciej już
Nastał ten szczęścia dzień
Kiedyś
Gdy dobro zwycięży
Gdy miłość jak słońce
Rozświetli nas
Dopóki
Ten dzień nie odmieni nas
Nadzieją swą
Dosięgniemy nawet gwiazd
J może wokół ciemność
Na nadzieję nie ma szans
Ale łączy nas modlitwa
O ten nowy lepszy świat
Modlę się
By kiedyś tak żyć
Dobrze
Lepiej żyć
Kiedyś
Gdy świat będzie lepszy
Gdy miłość nas zmieni
Gdy zmieni nas
Będzie tak
Że Bóg pozwoli nam
By szybciej już
Nastał ten szczęścia czas
Będzie taki dzień
Niedługo już...
Odpływamy za najdalsze z mórz
nie zachęcaj mnie bym został tu
na zakręcie – bo jest wzięcie
Odpływamy, bo już dosyć mam
nie chcę żadnych szczytów i sławy bram
chcę wolności i miłości
Popłyniemy tam, bo mamy wiatr…
po co nam zdobywać co daje świat
wieża Babel, ta wieża Babel
Popłyniemy, bo już dosyć mam
nie chcę żadnych szczytów i sławy bram
chcę wolności i miłości
Za granice… za granice swe…
za granice… obejmij mnie…
Odpływamy, odpływamy…
odpływamy…za nic mamy
tę wieżę Babel
Popłyniemy sobie, bo wiemy i chcemy
zostawimy to… te wyścigi
popłyniemy, bo już dosyć mam
nie chcę żadnych szczytów i sławy bram
chcę wolności i miłości
za granice… obejmę cię…
odpływamy…
Popłyniemy, gdzie… nie było nas
nadszedł czas… miłości
(Pieśń nad Pieśniami)
Nie płoszcie jej,nie rozbudzajcie tej miłości
póki nie zechce sama
nie płoszcie jej nie rozbudzajcie tej miłości
póki nie zechce
O, jakże piękna jesteś ukochana moja
o, jakże piękna
oczy twoje jak gołębice za twoją zasłoną
o, jakże piękna jesteś ukochana moja
o, jakże piękna
usta twoje – miodu pełne lilie
a skóra twa wonna…
Jak woń jaśminu
jak cynamonu woń
jak mandragory woń
twoja miłość
Nie płoszcie jej, nie rozbudzajcie tej miłości
póki nie zechce sama
nie płoszcie jej nie rozbudzajcie tej miłości
póki nie zechce
O, jakże piękna jesteś ukochana moja
i nie ma w tobie skazy
z Libanu przyjdź Oblubienico
ze szczytu Hermonu i Seniru
o, jakże piękna jest, wierna i niezmienna
i nic nie ugasi jej ognia
jak śmierć mocna jest miłość twoja
jak woń jaśminu…
